Rozdział 12 „OMG!!!”

Rozdział 12

„OMG!!!”

 Poniedziałek, godzina 5.00

Beep. Beep. Beep.

Mój telefon zaczął wydawać z siebie głośne dźwięki mające na celu wyrzucenie mnie z łóżka. Odgłos był tak nieznośny dla uszu, że czym prędzej chciałam go wyłączyć, nie wspominając już tego, że mógł spowodować pobudkę mojej siostry. Podniosłam się z łóżka i zaczęłam szukać komórki. Omijając rzeczy leżące na ziemi, lub potykając się o niektóre z nich dotarłam do biurka na którym leżał mój HTC. Szybko wybrałam opcję „odrzuć” i wreszcie poczułam ciszę, niczym nie zmąconą ciszę.

Na dworze dopiero co zaczęło się rozjaśniać, a już można było poznać, że dzisiejsza pogoda do najładniejszych należeć nie będzie. Chmury były ciężkie od deszczu, niebo szare. Kilka minut i zacznie się prawdziwa burza z piorunami.

Spojrzałam na Sam. Tak ślicznie wyglądała we śnie, tak mała i bezbronna, kochana. Nie chciałam jej budzić, po wczorajszych wrażeniach, wiec tylko delikatnie pogłaskałam ją po tej małej główce.

Skierowałam się do łazienki, aby zażyć kąpieli. Chciałam się lekko ogrzać pod wodą, bo w pokoju było dość chłodno. Odkręciłam wodę. Gorący strumień obmył moje ciało i spowodował dreszcze. Byłam zaspana, zmęczona i niechętna do wyjścia z domu, ale nie mogę pozwolić, aby ta część mnie, której nie chce się wyjść opanowała mnie i wystawiła moją silną wolę na próbę. Nie tym razem…

Skończyłam prysznicowe przemyślenia i czym prędzej przebrałam się w dzisiejsze ciuchy. Czarny t-shirt, flanelowa koszula w granatowo czarną kratę i jeansy. Do tego wygodne Nike na nogi i mogłam wychodzić. Po drodze złapałam jeszcze mój plecak, do którego spakowałam strój na zmianę i wodę. Wyszłam.

Nieprzyjemny chłód owiał mnie, gdy tylko przekroczyłam próg drzwi. Zimno nie zachęcało do wyjścia z ciepłego pomieszczenia, przeciwnie: pchało mnie do środka. Tak bardzo chciałam ulec, lecz wiedziałam, że nie mogę. Zrobiłam pierwszy krok, za nim kolejny, potem jeszcze kilka, a dalej poszło jak z górki. Udało mi się dojść do centrum.

Zmieniłam kierunek i już po chwili ujrzałam mojego Starbucksa.  Chłopak stał, czekając na mnie w wyznaczonym miejscu.

-Dzień dobry-  przywitał się grzecznie.

-Cześć- odparłam.

-Chodźmy- wskazał głową kierunek, ku któremu mieliśmy ruszyć.

W odpowiedzi uśmiechnęłam się nieznacznie i skierowaliśmy się w stronę miejsca treningów.

*

Widziałem ją znikającą za zakrętem, ją- moją małą siostrzyczkę, którą zmusiłem do tego, aby dorosła. Bałem się o nią, martwiłem, że coś jej się stanie. Może brzmi to zbyt Dziecininie, książkowo, ale gdybym tylko mógł zamknąłbym ją pod kloszem i nigdy nie wypuszczał. Kochałem ją, kocham, forever and always…

*

Zastałem Louisa zapatrzonego w okno. Dobrze wiedziałem za czym, a raczej za kim tam tak wygląda.

-Poradzi sobie- zapewniłem go kładąc rękę na jego ramieniu.

-A jak nie?- spojrzał na mnie smutnymi oczami.

-Ona jest już prawie dorosłą, piękną i mądrą kobietą. To już nie dziecko- zapewniałem go, choć słowa, które padły z moich ust, moim zdaniem nie były prawdą. Tylko dlaczego tak powiedziałem?

-Nie sądzisz tak- nie dał się nabrać. -Ty ją ledwo tolerujesz, nie obchodzi cię to co się z nią będzie działo.

-Ale ty mnie obchodzisz. Jesteś moim najlepszym przyjacielem i troszczę się o sprawy, które są dla ciebie ważne- zapewniłem go. Starałem się mówić prosto z serca, wiem co chciał usłyszeć.

-Dzięki- uśmiechnął się do mnie.-Naprawdę bardzo ci dziękuję- skierował się do kuchni, zostawiając mnie samego w salonie.

*

Salka mieściła się jakieś pół godziny na piechotę od Starbucksa, więc na miejscu byliśmy równo o 8.00.

Jak wyglądała sala? Nic specjalnego, zwykłe pomieszczenie do treningów, z błyszczącym jeszcze parkietem i czystymi lustrami.

Było tu zgromadzonych około 20 osób. Kobiety, mężczyźni, głównie w moim wieku lub trochę starsi. Wszyscy się od siebie różnili, każdy miał swój własny, niepowtarzalny styl, każdy się wyróżniał.

Dopiero teraz poczułam prawdziwy strach, oni mogli być o niebo  lepsi ode mnie,  mogli znać więcej technik, więcej ruchów. Może umieli robić triki tak niewyobrażalnie trudne, że nawet nie mogłabym sobie wyobrazić. Josh mówił, że to najlepsi z najlepszych, więc dlaczego przyjął i mnie?

Wiedziałam, że jestem dobrą tancerką. Wiedziałam, że powinnam dać sobie radę, ale zawsze jest ten głos, który mówi, że źle ci pójdzie, że cię ktoś wyśmieje. W tej chwili też go słyszałam, był bardzo głośny, wręcz krzyczał. Chciałam jak najszybciej uciec z tego miejsce i zamknąć się w pokoju. Tyle stresu to nie na moje siły, ale ja przecież nie stchórzę, nigdy…

-Witajcie! Bardzo się cieszę, że wszyscy zgodziliście się odpowiedzieć na moje zaproszenie- zaczął Josh, wszyscy w ciszy zaczęli go słuchać.- Mam nadzieję, że wszyscy wiedzą po co się tu zebraliśmy i teraz moje pytanie: kto ma zamiar zostać i przynależeć do grupy?

Kilka rąk nie wzniosło się ku górze, część ludzi jak widać nie chciała tu być.

-Dobrze, w takim razie osoby, które nie mają w planach dołączenia do ekipy proszone są o opuszczenie sali- ogłosił.

Po wyjściu tych osób na sali zostało nas czternaścioro. Osiem dziewczyn i sześciu facetów.

-Wy, jak myślę macie zamiar tu pozostać i dołączyć?- spojrzał na nas.

Wśród tłumu rozeszły się zgody, niektórzy tylko skinęli głową przytakując.

-To na początek  może się przedstawię- Josh lekko uśmiechnął się do tancerzy.- Nazywam się Josh. Josh Lickerson. Mam 20 lat i studiuję taniec. Praktykuję głównie Break Dance i Hip-Hop, ale inne style też są mi znane- mówił to tak pewnie, jakby niczego się nie tremował. Był urodzonym przywódcą. Wiedział jak zachęcić ludzi do słuchania go, wiedział co mówić. Powodował, że ludzie szli za nim. To był mój Josh.- Dobrze to tyle o mnie co powinniście na razie wiedzieć. Teraz wasza kolej, może zaczniesz?- zwrócił się do jakiejś  blondynki.

Dziewczyna była niska i drobna, ale mięśnie wskazywały, że jednak dużo ćwiczy. Miała jasne oczy, mały, prosty nos i była uśmiechnięta. Wyglądała na bardzo pozytywną osobę z optymistycznym nastawieniem do życia.

-Hej- zaczęła.- Moje imię Carly. Nazwisko Shayon. Mam 21 lat. Obecnie nie studiuję i pracuję w małej restauracji „Migro” dwie przecznice stąd. Trenuję Hip-Hop.

Carly usiadła na swoim starym miejscu, a do przedstawiania się zaczął wstawać jakiś chłopak.

Ciemnoskóry mężczyzna podniósł się i uśmiechnął do nas. Był wysoki i muskularny, lecz nie, aż tak mocno jak dwoje chłopaków siedzących pod lustrem. Oczy miał jasne, ciepłe, mocno się uśmiechał. Jego włosy splecione były z tyłu jego głowy. Z daleka uznałabym go za jakiegoś gangstera, złodzieja lecz z tej odległości nie wydawał się specjalnie niebezpieczny, przeciwnie wyglądał na komika.

-Jestem Stolehouse. Frankie Stolehouse- wszyscy się zaśmiali. Czyli jednak miałam rację: klaun w przebraniu. Czyżbym znała się na ludziach?- Co o mnie możecie wiedzieć…. Nie wiem czy mogę wam w pełni zaufać więc na wszelki wypadek nie podam wam gdzie mieszkam ani ile mam lat, tak dla bezpieczeństwa. Trenuję wszystko choć moje ulubione style to Popping i New Style . To tyle, namiarów na siebie wam nie podam ze względów wiadomych.

Chłopak usiadł, a szkoda bo chciałam, żeby mówił dalej, był taki naturalny, zabawny, kurczę myślę, że z niego może być fajny gość.

Po nim wstały dwie dziewczyny, obie ciemnoskóre, jedna jaśniejsza.

Jedna jaśniejsza miała fryzurę na kształt afro. Zabawnie to wyglądało, ale muszę przyznać- pasowało jej. Nie widziałam koloru jej oczu z miejsca, w którym usiadłam, jednak wyglądały na ciepłe oraz życzliwe i razem z uśmiechem na jej twarzy dawały cudowny efekt, bo dziewczyna wyglądała naprawdę ładnie. Była średniej budowy, ni to niska, ni to wysoka. Jak wszyscy tu zgromadzeni zgrabna.

Druga z nich była od niej dużo wyższa. Miała pociągłą twarz i bardzo ciemne oczy. Jej czarne  włosy upięte były w warkocz lekko schowane w kapturze. W przeciwieństwie do jej przyjaciółki dawała wrażenie osoby wrednej, zgorzkniałej i nie dającej sobą pomiatać. Przerażała mnie. To ona zaczęła mówić:

-Jestem Justine Tammin- przedstawiła się po czym wskazała na przyjaciółkę:- A to moja kumpela Aimee Danstein. Obie mamy po 19 lat, zajmujemy się głównie Hip Hopem.

Powiedziała co musiała i szybko usiadła i tylko jej znajoma się odezwała:

-Hej- zaśmiała się machając ręką i zajęła miejsce koło koleżanki.

Już cztery osoby, których nie znałam oraz Josh zdążyły się przedstawić, szło im to tak szybko, że bałam się kiedy dojdzie do mnie. Chciałam żeby jak najpóźniej, abym mogła wymyślić co powiem. Kurczę boję się.

Spojrzałam na lewo. Nikt stamtąd nie był skory do przedstawienia się. Trzy dziewczyny w obcisłych strojach siedziały cicho, być może po to, aby nie była teraz ich kolej.

-No śmiało, tu nie jest tak strasznie jakby się wydawało- zaczął zachęcać nas Josh.- Ferency powiedz im, że tu nie jest tak źle!

-Jestem oburzony faktem, że nie zapamiętałeś mojego dostojnego imienia jakim jest Frankie. Mam nadzieję, że takie błędy się nie powtórzą- spojrzał na niego morderczym wzrokiem jednak po chwili zaczął się śmiać.- I tu na środku jakoś nić nie gryzie, ale panna Justine ma morderczy wzrok… - powiedział udając, że trzęsie się ze strachu.

-Buu- spojrzała na niego dziewczyna.

-To może teraz my?- do góry podniósł rękę jeden chłopak, drugą wskazał na siebie i kolegę obok.

-To zapraszamy- Josh usunął się na bok.

Chłopak szybko wstał i skierował się na środek ciągnąc za sobą kumpla. Obaj byli wysocy i bardzo umięśnieni, jednak różnili się od siebie w praktycznie każdym innym detalu. Jeden z nich był biały, drugi ciemnoskóry, jeden miał blond włosy, drugi czarne, oczy pierwszego były niebieskie, drugiego brązowe. Jeden miał długi, duży nos, drugi mały i krótki. Nie powiem, byli dość przystojni. Oboje natomiast uśmiechali się niepewnie, jakby wstydząc się czegoś. Wyglądali nieco na zarozumialcu, ale możliwe, że to tylko przez moją niechęć do ludzi.

-Cześć. Mam na imię Thomas Ditch.  Mam 23 lata i uczęszczam do szkoły baletowej madame Rosanaile. – przez tłum przebiegł stłumiony chicho, wkrótce przekonałam się z jakiego powodu.

Drugi chłopak nie pozostawał w tyle i od razu zaczął mówić o sobie:

-Witam, ja jestem Gabe Winsor, mam tyle lat co kolega i uczęszczam do tej samej szkoły co on- powiedział krótko i oboje wrócili na swoje miejsca.

-Będziemy tańczyć z jakimiś gośćmi praktykującymi balet?!- oburzył się jakiś chłopak siedzący koło Carly.

- Owszem Brooke, będą również przynależeć do ekipy. Czy coś ci w tym nie pasuje?- powiedział takim tonem, że chłopak tylko mruknął „ Okey, przepraszam” i już nie było go słychać.- Jak mówiłem każdemu z was ekipa składa się  z samych najlepszych tancerzy niezależnie od stylu jaki ćwiczą i mam nadzieję, że będzie to szanowane panie Cannell- spojrzał na niego wzrokiem zabraniającym sprzeciwu. – Ale skoro ma pan dużo do powiedzenia to zapraszam na środek, może pan nam coś o sobie opowie?

Chłopak, niechętnie, ale jednak wstał. Poczłapał na środek jakby od niechcenia i stanął na środku. Nie był jakimś tam ogromnym i nie wiadomo jak muskularnym facetem. Był taki….. hmmm… w sam raz. Jego długie ciemne włosy zaplecione były w cienkie warkocze i opadały mu na plecy. Jego oczy były równie ciemne jak włosy. Brązowe, prawie czarne diabolicznym błyskiem. Przerażającego wyglądu dodawał mu również ten jego złośliwy uśmieszek, który okalał trzydniowy zarost. Całość wyglądała dość mrocznie i przerażająco. Miłego wyglądu nie nadawała mu również postawa jaką przyjmował, otóż szedł wolno, przygarbiony i jakby zmęczony, choć gotowy do ataku. Spodobał mi się.

-Hello, What’s up? Jestem Brooke Cannell, mam paręnaście lat. Pracuję w sklepie odzieżowym tuż za rogiem „Mikey”.  Lubię Locking, Popping, Break Dance- to powiedziawszy usiadł na swoim miejscu zajmując niedbałą pozycję. Zdawał się zachowywać jakby nic go nie obchodziło, ale jednak był przejęty wszystkim co się dzieje. Bardzo tajemniczy. Jak…. Zayn.

-Okey, przyjemniaczek z ciebie, nieprawdaż, że uroczy?- zażartował Josh.

-Dobra, moja kolej – z naszego małego tłumu wyskoczyła jakaś murzynka.

-Hej, Me llamo Shawna Hart- zaczęła dziewczyna.- Mam 24 lata i pracuję razem z Carly w “Migro”. Moje style to głównie New Style, Break Dance i czasem Popping.

Była wysoka i zgrabna, naprawdę zgrabna. Jej mięśnie brzuch były powalające co było widać przez przykusy top. Jej tzw.” Kaloryfer” zawstydziłby niejednego faceta. Miał na głowię perukę, to było widać od razu, jednak naprawdę dobrze w niej wyglądała. Miał czekoladowe oczy i wielki uśmiech. Wyglądała na osobę, która lubi szaleństwo i różnego typu używki. Lekko mnie do siebie zrażała, lecz jednak chyba bardziej się jej bałam niż próbowałam trzymać się od niej z daleka.

-Super, dzięki laska, teraz może Mac?- spojrzał na niego podejrzliwym wzrokiem Lickerson. Jego gest powtórzył Frankie, powodując u niektórych delikatny śmiech.

Mac był wysokim ciemnoskórym mężczyzną o naprawdę muskularnej budowie. Ubrany w dres przypominał mi gangstera. Jednak jedna rzecz odwiodła mnie od tego pomysłu, a mianowicie ten jego słodki uśmiech, no po prostu zakochać się można. Naprawdę. Uśmiechał się niczym małe dziecko na widok nowej zabawki, ogromnej nowej zabawki. Jego oczy też były wesołe. Jasno niebieskie lampki świeciły przyjaznym blaskiem. Po prostu musiałam go poznać, musiałam.

-To tak: jestem Mac- spowodował śmiech całej sali. -Wow super, nie czuję jak rymuje. No cóż, zostawmy to w spokoju. Moje nazwisko to Sole. Mam   19 lat i studiuję architekturę wnętrz. Obecnie nie pracuję. Ćwiczę Krump , Break Dance, New Style, ponadto od sześciu lat trenuję pływanie, a od roku uczę się Parkour’ u .

Czyli już prawie wszyscy. Zostałam już tylko ja i trzy dziewczyny w fikuśnych strojach. OMG!!!

-Jestem Chloe Heartmess, to moje znajome Bex Kiriguma i Isabella Flores- zaczęła najniższa z nich.- Ja mam 18 lat, a Bex i Isabella po 20. Obie studiujemy balet w tej samej szkole co Thomas i Gabe. Małe ostrzeżenia: jeśli któreś z was będzie się śmiało z tańca, który trenujemy- tu wskazała na nie wszystkie.- nie popuszczę i przygotuję coś na kształt zemsty.

-Uuu, groźna sztuka- zachichotał nie kto inny jak Frankie.- Zaklepuję.

Dziewczyna zmroziła go za to okrutnym spojrzeniem mówiąc:

-Za wysokie progi na twoje nogi.

 Chloe była niską i bardzo szczupłą baletnicą o nad wyraz olbrzymich, zielonych oczach. Uśmiechała się z pogardą i z wyższością patrzyła na wszystkich. Włosy miała upięta w wysoki kok na czubku głowy, były czarne. Ubrana w ciemne ubrania i z mocnym makijażem na oczach prezentowała się naprawdę niesamowicie. Sprawiała wrażenie wrednej i zamkniętej w sobie bogaczki z dobrego domu.

Isabella była jej całkowitym przeciwieństwem. Była dużo wyższa od Chloe i była blondynką. Miała bladą, prawie białą cerę i nogi sięgające sufitu. Zdawała się być zrównoważona, może z lekka nieśmiała i zdyscyplinowana. Nie garbiła się, siedziała prosto jak deska.

Bex natomiast miał na 100% azjatyckie korzenie. Można to było poznać po jej innej karnacji skóry, z lekka skośnych oczach i kruczoczarnych włosach spiętych podobnie jak Chloe w koka. Była do niej podobna, choć odrobinę większa. Z całej trójki najcichsza, nie odzywała się, ani razu się nie zaśmiała.

Moment. Moment. Chwila. Skoro te trzy już się przedstawiły to przyszła kolej na ostatnią osobę, czyli że .... mnie!

W tej chwili moje serce stanęło. Może nigdy nie wyglądałam na osobę nieśmiałą, ale prawda jest taka,  że panicznie boję się wystąpień (wszelkiego radzaju) przed większą ilością ludzi. Mogę tańczyć, mogę grać, mogę coś recytować lub czytać, lecz nie umiem mówić czegoś wymyślonego an poczekaniu, nie przygotowanego 5 dni wcześniej. To jest niemożliwe, impossible... W tym jednym momencie strach sparaliżował moje ciało. Jak chciałam teraz uciec do domu.

Jednak wstałam wyszłam na środek i nawet się odezwałam, drżącym głosem, ale jednak:

-Cześć- zaczęłam niepewnie.- Nazywam się Nina Tomlinson...- przerwano mi.

-Tomlinson jak ten gościu z tego pedalskiego boysbandziku One cośtam cośtam?!- spojrzał na mnie Brooke z niedowierzaniem i kpiną jednocześnie.

-Daj spokój, sam nie jesteś lepszy- odszczekał mu Mac, kurczę, co do niego się nie myliłam.

-Tak, Louis Tomlinson z One Direction to mój starszy brat- odpowiedziałam pewnie, lecz czekałam na kolejne docinki. Takowe się jednak nie pojawiły. Mówiłam dalej- Mam niespełna siedemnaście lat, niedawno się tu przeprowadziłam i od września zaczynam szkołę. Moje ulubione stule to House, Locking, Hip Hop i Break Dance.

-Zapomniałaś wspomnieć, że jesteś nieziemsko ładna...- powiedział Frankie.

-Żeby cię tak bardzo nie dołować- te słowa padły z moich ust i ... byłam z nich dumna.

-Zadziorna, lubię takie, będziemy Najlepszymi Przyjaciółkami na Świecie ,, Best Friends Forever”? – zażartował chłopak.

-Musiałabym to przemyśleć, bo kto wie czy nie jesteś jakimś gwałcicielem?- spowodowałam śmiech na całej Sali. Matko kocham tę ekipę.

___________________________________________________________________

No i jest 12, z jednodniowym opóźnieniem, ale jest. Co jak co jestem z niego dość zadowolona, bo pisało się go naprawdę męcząco. Niedługo uzupełnię zakładkę "Postaci" i będziecie mogli zobaczyć jak wyglądają tancerze. 

Dzięki za tyle komentarzy pod poprzednim, myślałam, że dostanę ich mniej, bo naprawdę mi sie niepodobał i dzięki za to, że byliście tak wyrozumiali co do opóźnienia. Jesteście najlepsi ( kurczę ale wazelinka :))

Jeśli maci do mnie jakieś pytania, nie tylko odnośnie jakiegoś rozdziału, ale i całej historii, albo jakiegoś zdjęcia, albo ogólnie w sprawie otaczającego nas świat to śmiało piszcie, zawsze postaram się odpowiedzieć :)

Jeśli zauważycie jakieś błędy to uprzedźcie mnie, ale nie miałam już siły sprawdzać. 

No nic, to do zobaczenia czyli do następnego posta. Pozdrawiam!!!! :-*