Rozdział 11 „Nie bulwersuj się tak stary. Calm Down”

Rozdział 11

„Nie bulwersuj się tak stary. Calm Down”

-Halo?

-A więc wciąż jest dla mnie miejsce w twojej ekipie?- zapytała.

-Dla ciebie- zaczął słodkim głosem- zawsze.

*

Panujące od rana zamieszanie za nic nie dawało mi się skupić. Kręciłem się w kółko i nie wiedziałem co robić.

-Niall, łazienka wolna- zawołał do mnie Louis, a ja ospale powlokłem się w tamto miejsce.

Stanąłem przed prysznicem i nie wiedziałem co robić. W obecnym momencie miałem ochotę tylko na to, aby osunąć się na ziemię i zasnąć twardym snem. Pobudka znienacka to nie jest coś co misie, tj. Nialle lubią najbardziej.

Zwlekając z kąpielą, po prostu odkręciłem wodę. Zagapiłem się i przypatrywałem się jak umyka z brodzika. Woda ulatywała w zastraszającym tempie, jednak dziś nie zwracałem na to najmniejszej uwagi. Jedyne o czym marzyłem to znów wrócić do łóżka.

Z osłupienia wyrwał mnie dźwięk walenia do drzwi.

-Pospiesz się- krzyczał ktoś.

W końcu zmusiłem się i wepchnąłem to moje ospałe cielsko pod prysznic. Nie zdawałem sobie sprawy, że gorąca woda może być taka… pobudzająca. Na filmach, czy w książkach działa tak chłodna, czyżbym był jakimś odmieńcem?

*

Rozmowa SMS

J:Możemy się dziś spotkać? Odpisz- przeczytałam wiadomość.

N:Gdzie i o której?- odpowiedziałam wysyłając pytanie.

J:Tam gdzie ostatnio za godzinę?

N:Zgoda, ale stawiasz mi kawę

J:Dobra

Zaczęłam się zbierać. Ubrałam jakąś szarą, szeroką bluzę i niebieski dżinsy i byłam gotowa.

Zeszłam jeszcze na dół. Zastałam tam Louis’ a, siedział na kanapie widocznie gotów do wyjścia.

-Wychodzę- obwieściłam mu.

-Ok.-  spojrzał na mnie

Musiałam to robić, w końcu zgodził się. Musiałam wypowiedzieć te trzy głupie słowa. Ale to takie trudne….

-I jakby to powiedzieć, no wiesz, no…

-Tak?- uśmiechnął się lekko.

-Ja ci…. Ja… ja ci…- jąkałam się.

-Co ty mi?- poszerzył swój uśmiech.

-Ja ci dziękuję- szepnęłam, po czym od razu wybiegłam z domu.

Kurczę, te słowa nie chciały mi przejść przez gardło, a jednak zdołałam je wypowiedzieć. Postępy się zaczynają.

Ruszyłam ulicą w kierunku miejsca spotkania. Mijałam domy, bloki, kilka parków.  Przyjemnie było.  Chciałabym tak iść i iść, i iść bezkońca. Lato może i nie było moją ulubioną porą roku to jednak dzisiejszy dzień i pogoda jakoś tak przypadły mi do gustu.

Zamyślona nad dzisiejszym dniem nie zauważyłam kiedy dotarłam na miejsce. Spojrzałam na nazwę kafejki. „Starbucks”- zgadza się.

Zauważyłam go. Siedział sam, w najbardziej ukrytym kącie owego sklepu. Czekał na mnie z dwoma kupionymi już kawami.

-Witaj- usiadłam naprzeciw niego.

-Kogóż to moje piękne oczy widzą?- zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów.- Ładnie wyglądasz.

-Nie pleć farmazonów, przejdźmy do rzeczy- uznałam jego wypowiedź za zbędną.

-Ależ jak sobie życzysz- uśmiechnął się Josh.- Brat się zgodził?

Skinęłam głową. Wiem, dziwnym dla niego było to, że Louis Tomlinson, wielka gwiazda muzyki pop, tudzież również mój kochany braciszek zgodził się na takie coś. W sumie, ja też zadziwiona byłam tym faktem jednakże bardzo mnie ucieszył.

-A więc tu masz kontrakt i formularz, przeczytaj je, wypełnij i podpisz się o tu- wskazał miejsce na podpis.

Szybko przestudiowałam dokumenty. Wszystko się zgadzało, nie było żadnych niedomówień, więc chwyciłam długopis i wpisałam potrzebne dane.

-Gotowe- wręczyłam mu już wypełnione karty.

-Ok., dzięki.- uśmiechnął się.- To tak: Nino, gratulacje , jesteś w ekipie „Mists Dancers”!

A jednak coś zaczyna się układać. Nie wiem jakie będą wyniki tej współpracy jednak już się na nią cieszę. Moje marzenie się spełnia.

-Pierwsze spotkanie jutro. Spotkajmy się tutaj jutro o 7.30, a razem pojedziemy do hali, bo sama mogłabyś nie trafić- wyjaśniał, ale ja tylko przytakując głową rozmyślałam jak to będzie.

Wiem, że będą sami najlepsi tancerze z całego świata, dlatego martwi mnie, czy na pewno się wpasuję. To znaczy wiem, że jestem dobrą tancerką, tylko czy wystarczająco…

-Hej, ziemia do Niny, żyjesz jeszcze?- Josh machał mi przed oczami ręką.

-T-tak na moment odpłynęłam- uśmiechnęłam się do niego powoli wybudzając z transu.

- A więc teraz jesteśmy w jednej paczce!

*

-Chłopcy!- krzyknąłem na całe gardło, aby banda mnie usłyszała.

Usłyszałem szybkie odgłosy zbiegania ze schodów i już po chwili przed sobą miałem czwórkę moich przyjaciół. Wszyscy byli już mniej więcej gotowi do wyjścia, wciąż zaspani i z worami pod oczami, ale jednak.

-Moje drogie One Direction…- zacząłem poważnie- …mamy dość spory problem.

-Jak spory?- zapytał od razy Liam.

-Taki mniej więcej 18 kilogramowy- spojrzałem na moją siostrzyczkę, mając nadzieję, że chłopcy zrozumieją o co mi chodzi.

Jak ja bardzo się myliłem, gdy Niall zadał pytanie:

-Czyli, że o co chodzi?

-O to, że Sam nie może zostać sama w domu bez opieki baranie- wyjaśnił mu Harry, czyżby jedyny mądry?

-Nie bulwersuj się tak stary. Calm Down – zaczął uspokajać go Zayn.

-A idź, to wszystko przez to jak mnie dziś obudziłeś- burknął Styles pod nosem.

-Inne sposoby nie działał- Malik zaczął się płaszczyć.

-To już nie mój problem- krzyknął pan H.

Na jakim ja świecie żyję, mówię przyjaciołom, że mamy problem, a ci się kłócą jak stare małżeństwo o poranną pobudkę. Ja nie mogę, ludzie trzymajcie mnie.

-Chłopcy, dość kłótni. Mamy poważniejszy problem-Boże kocham cię Liam, kocham.

-To weźmy ją ze sobą- odezwał się Niall.

Ten jak coś powie, to już powie.

-Ciebie już do końca pogrzało, nie będę dziecka targał na kilkugodzinne próby zespołu, zamęczy się tam – wyjaśniłem mu.

-To weźmiemy jej jakieś misie, poduszkę i kocyk, tam są jakieś fotele i automat z jedzeniem. Przeżyje- zostawał przy swoim Niall.

-Nie- nie zgadzałem się.

-Louis, nie mamy wyjścia- Li położył mi rękę na ramieniu.

______________________________________________________________________

A więc zrobić najnudniejszy rozdział ever- zadanie wykonane!

Dzięki za tyle odpowiedzi po poprzednimi postami, jesteście najlepsi.

Na waszą prośbę zmieniłam piosenki w playliście są inne i jest ich więcej- co o nich sądzicie?

Dzięki za już 100! komentarzy!!! i  ponad 1700 wejść!!! łał nie wiedziałam, że doczekam takich cyferek. Dziękuję!

Jedna sprawa: pojawiła się nowa stronka o nazwie: Kto to jest?- czyli mały dodatek specjalny. Byłoby fajnie gdybyście tam zajrzęli. Tekst tam nie jest długi. Minutka na przeczytanie w zupełności wystarczy.

Tak więc dziękuję, pozdrawiam i niech Lamy będą z wami!

P.S. Wyjaśni mi ktoś jakim cudem w Wordzie mam 5 stron, a tu takiego krótkiego bzdyka? 

P.S.2 Wiem, że nic się tu nie dzieje i napisałam to w odpowiedzi do jednego z komentarzy pod poprzednim postem, ale moim zdaniem co jakiś czas musi być nudny rozdział, aby kolejne mogły być ciekawe.

Liczę na waszę komentarze, ale do niczego nie zmuszam. Pozdrawiam